Japonya’da yerel yönetimlerin kırsal bölgelerde metruklaşan konut stokunu eritmek amacıyla 1 dolardan satışa sunduğu taşınmazlar, yüksek yenileme masrafları sebebiyle talep görmüyor. Sembolik bedellerle devredilmek istenen “akiya” adlı mülkler; ağır tadilat faturaları, altyapı eksiklikleri ve yasal ikamet zorunlulukları yüzünden mülk edinme maliyetini artırarak alıcıların vazgeçmesine yol açıyor.
Nüfus kaybının hızlandığı taşra bölgelerinde belediyeler, “Akiya Bankası” adı verilen veri tabanları üzerinden sahipsiz taşınmazları listeliyor. Veraset vergisi ile binayı yıktırma harcamalarından kaçınan mülk sahipleri gayrimenkullerini bu sisteme devrederken, idareler 49 TL gibi sembolik tutarlarla yerli ve yabancı alıcılara çağrıda bulunuyor. Ancak sözleşmelere eklenen zorunlu ikamet şartı ve bakım yükümlülükleri talebin önünü kesiyor.
Uzun yıllar atıl kalan ahşap konutların deprem ile fırtına şartnamelerine uydurulması, çoğu zaman sıfırdan inşa maliyetinin üzerine çıkıyor. Elektrik, su şebekesi ve çatı izolasyonu gibi ana altyapı bileşenlerinin tahrip olması ilk yatırım yükünü katlıyor. Mevzuattaki katı yıkım standartları ile alıcının üstlendiği emlak vergisi ve çevre temizleme giderleri, operasyonun kârlılığını fiilen ortadan kaldırıyor.
Japonya’nın süratle yaşlanan demografik yapısı ve genç nüfusun büyük şehirlere yönelmesi, taşrada devasa bir sahipsiz konut fazlası yarattı. Ailelerinden kalan gayrimenkullerin getireceği idame ve vergi sorumluluklarından çekinen mirasçılar, mülkiyet haklarını reddediyor. Güvenlik ve yangın tehditlerinin yoğunlaşmasına karşın, satış bedellerinin 1 dolara çekilmesi bile kırsaldaki arz fazlasını çözmeye yetmiyor.
Yorumlar kapalı.